Xogar é algo moi serio

Que é o primeiro que fan as nosas crianzas cando as deixamos tranquilas? XOGAR!

Pero pasamos o día decíndolles:  “parade quietas”, “deixade de xogar”, “xa andas a xogar coa comida?”

O xogo parécenos algo secundario, de mero entrenemento. Xogar non nos merece consideración e sacrificámolo por calquera actividade. Todas son máis importantes para crecer, para vivir, sen entendermos que o xogo  é a súa maneira de construír o mundo,  de construirse a si mesmos. Non existe ningún dispositivo de aprendizaxe mellor. E unha necesidade vital.

Observade a concentración e seriedade dun neno ao xogar. E a súa constancia, o seu afán de superación. Non hai diferenza entre xogar e aprender, entre xogar e vivir.

Que é o xogo? 

  • O xogo nace espontáneamente, emerxe do interior. Satisface necesidades propias.
  • O xogo nos nenos e nas nenas representa un auténtico proxecto de investigación: é unha necesidade vital indispensable.
  • O xogo é placer, expresión do que un é e do que quere ser. É necesidade inconsciente de buscar a seguridade, de sentirse seguro fronte á realidade, fronte aos medos e ás angustias.
  • O xogo responde a unha necesidade biolóxica e social innata. A través do xogo interactúase co entorno, ponse en orde o acontecido durante o día, ensáianse novas posibilidades e habilidades.
  • O xogo é un proceso sen finalidade e sen fin.
  • O xogo é experiencia de liberdade, liberdade na elección, autodecisión.

Cando empeza o xogo?

Dende que nacemos posuímos unha forza interior que nos move a coñecer e explorar. Explorámonos a nós mesmos e ao outro, aos obxectos e ao espazo no que nos atopamos. É o que se chama impulso epistémico.

Cando un bebé descubre fascinado ás súas mans e as chupa está xogando. E cando tenta alcanzar obxectos, está xogando. E cando emite sons que repite unha e outra vez, está xogado. En cada novo descubrimento, o xogo é o motor.

 

O papel do adulto no xogo de bebés e nen@s

Os adultos non temos que instruir ou entreter.

Podemos aproveitar o momento do xogo para disfrutar, observar, acompañar, entender as necesidades e o momento no que está @ nos@ fill@. Que cousas lle gustan? Que necesita? Cales son as súas curiosidades?

O acompañante aporta seguridade emocional, encárgase de presentar os materiais necesarios (acordes á etapa e  intereses), e de que o xogo se desenvolva nun ambiente seguro.

 

Por iso debemos ter máis confianza en nós e n@s nen@s que están cerca. Unha mirada de confianza apórtalles sensación de competencia, de ser capaces. A mensaxe é ti podes.

Na actividade autónoma e no xogo libre, o neno e a nena aprópianse do espazo. Os obxectos e as interaccións cos outros acaban por xenerar unha verdadeira e riquísima aprendizaxe. É unha acción na que está involucrado o seu mundo interno e que xenera experiencias no corpo, na memoria, dando lugar á adaptación activa da realidade. Elabora estratexias de intervención, xenerando un movemento mental que lle axuda a costruir unha intelixencia que resolve conflictos e problemas.

Confiade! Deixade xogar!!! Xogar é algo moi serio.

 

“Dende o principio esperamos que os nosos fillos progresen. Obsesionámolos tanto con que teñen que convertirse en algo, que se olvidad de ser” André Stern

 

 

 

 

 

Acerca de Elena Cacabelos Suárez

Soy Elena. De niña me contaron que hacer lo que realmente amas, aquello que de alguna manera resuena en ti y es consonante, vibra en la misma frecuencia, con lo que emocionalmente llevas dentro, hará que te sientas pleno, satisfecho, que puedas dar lo mejor de ti. Estudié derecho y trabajé como asesora financera en banca. Mi corazón me trajo a Gaia, donde trabajo en cooperativa con dos poderosas mujeres que me nutren y de las que aprendo cada día. Desde aquí, nuestro compromiso con la maternidad consciente, la crianza respetuosa el movimiento y el juego libre. Haciendo tribu. Grazas fillos por facerme pensar, repensar, crecer, aprender. Cada día pregúntate si realmente fas o que amas, se a resposta é negativa, segue buscando, segue o teu corazón.

Comentarios cerrados.