Xogar é algo moi serio

Que é o primeiro que fan as nosas crianzas cando as deixamos tranquilas? XOGAR!

Pero pasamos o día decíndolles:  “parade quietas”, “deixade de xogar”, “xa andas a xogar coa comida?”

O xogo parécenos algo secundario, de mero entrenemento. Xogar non nos merece consideración e sacrificámolo por calquera actividade. Todas son máis importantes para crecer, para vivir, sen entendermos que o xogo  é a súa maneira de construír o mundo,  de construirse a si mesmos. Non existe ningún dispositivo de aprendizaxe mellor. E unha necesidade vital.

Observade a concentración e seriedade dun neno ao xogar. E a súa constancia, o seu afán de superación. Non hai diferenza entre xogar e aprender, entre xogar e vivir.

Que é o xogo? 

  • O xogo nace espontáneamente, emerxe do interior. Satisface necesidades propias.
  • O xogo nos nenos e nas nenas representa un auténtico proxecto de investigación: é unha necesidade vital indispensable.
  • O xogo é placer, expresión do que un é e do que quere ser. É necesidade inconsciente de buscar a seguridade, de sentirse seguro fronte á realidade, fronte aos medos e ás angustias.
  • O xogo responde a unha necesidade biolóxica e social innata. A través do xogo interactúase co entorno, ponse en orde o acontecido durante o día, ensáianse novas posibilidades e habilidades.
  • O xogo é un proceso sen finalidade e sen fin.
  • O xogo é experiencia de liberdade, liberdade na elección, autodecisión.

Cando empeza o xogo?

Dende que nacemos posuímos unha forza interior que nos move a coñecer e explorar. Explorámonos a nós mesmos e ao outro, aos obxectos e ao espazo no que nos atopamos. É o que se chama impulso epistémico.

Cando un bebé descubre fascinado ás súas mans e as chupa está xogando. E cando tenta alcanzar obxectos, está xogando. E cando emite sons que repite unha e outra vez, está xogado. En cada novo descubrimento, o xogo é o motor.

 

O papel do adulto no xogo de bebés e nen@s

Os adultos non temos que instruir ou entreter.

Podemos aproveitar o momento do xogo para disfrutar, observar, acompañar, entender as necesidades e o momento no que está @ nos@ fill@. Que cousas lle gustan? Que necesita? Cales son as súas curiosidades?

O acompañante aporta seguridade emocional, encárgase de presentar os materiais necesarios (acordes á etapa e  intereses), e de que o xogo se desenvolva nun ambiente seguro.

 

Por iso debemos ter máis confianza en nós e n@s nen@s que están cerca. Unha mirada de confianza apórtalles sensación de competencia, de ser capaces. A mensaxe é ti podes.

Na actividade autónoma e no xogo libre, o neno e a nena aprópianse do espazo. Os obxectos e as interaccións cos outros acaban por xenerar unha verdadeira e riquísima aprendizaxe. É unha acción na que está involucrado o seu mundo interno e que xenera experiencias no corpo, na memoria, dando lugar á adaptación activa da realidade. Elabora estratexias de intervención, xenerando un movemento mental que lle axuda a costruir unha intelixencia que resolve conflictos e problemas.

Confiade! Deixade xogar!!! Xogar é algo moi serio.

 

“Dende o principio esperamos que os nosos fillos progresen. Obsesionámolos tanto con que teñen que convertirse en algo, que se olvidad de ser” André Stern

 

 

 

 

 

Sobre Elena Cacabelos Suárez

Son Elena. De nena contáronme que facer o que realmente amas, aquilo que de algunha maneira resoa en ti i e consoante, vibra na mesma frecuencia, co que emocionalmente levas dentro,fará que te sintas pleno, satisfeito, que podas dar o mellor de ti. Estudei dereito e traballei como asesora financeira en banca. O meu corazón tróuxome a Gaia, onde traballo en cooperativa con dúas poderosas mulleres que me nutren e das que aprendo cada día. Dende aquí, o noso compromiso ca maternidade consciente, a crianza respectuosa o movemento e o xogo libre. Facendo tribo. Grazas fillos por facerme pensar, repensar, crecer, aprender. Cada día pregúntate si realmente fas o que amas, se a resposta é negativa, segue buscando, segue o teu corazón.

Deja un comentario

avatar
  Suscribirme  
Notificación de